Rozdział 9

Obudził ją dzwonek do drzwi.

- Hej, Iza wchodź.- Ola zdziwiona wizytą otworzyła z hukiem.

- Podasz mi coś do picia?

- Jasne, czekaj.

Gdy doszła z kawą dla siostry i sokiem dla siebie, zauważyła spojrzenie siostry.

- Co tak patrzysz?

- Nic.

- Ok, ale co z dziećmi? Zostawiłaś je, wyrodna matka!

- Są z Alanem i są bezpieczne.

- Z nim na pewno….

- Oj przestań, to kiedy się pakujemy do domu?

- Nie wiem. Jeszcze nie załatwiłam wszystkich spraw. A gdzie nocujesz?

- Po pierwsze przyjechałam tu na tydzień do wytwórni i nocowałam u Kuby.

- Możesz tu zostać, pościelę ci w gościnnym.

- A Robert? To jego dom.

- I co z tego? Zgodzi się, nie marudź.

- Ok, bo ja już mam rzeczy.

- Fajnie to cię zaprowadzę.

Resztę dnia spędziła z Izą na plotkowaniu i malowaniu paznokci. Nagle usłyszały krzyk dochodzący zza okna.

- Co to?- zaniepokoiła się Iza.

- Nie ważne, chyba Robert przyjechał.

W tej chwili do domu wbiegł Robert.

- Dawać coś do żarcia!!!

- Może powiesz głupie ,,Cześć” i ,,Proszę”?- powiedziała Ola.

- Ok, Cześć Oleńka, czy dasz mi coś do jedzenia poproszę?

-Lepiej, ale z jedzenia nici.

- Czemu? Prosiłem, abyś ugotowała coś…

- Tak, ale zjadłam z Izką.

- Spoko, wproszę się do Kuby na obiadek, a wiesz, że Wasyl pojechał?

- Super!!! To idź, tylko grzecznie. Aha i jeszcze jedno!

- Co się wydarzyło?

-  Iza u nas, znaczy u ciebie zamieszka na tydzień.

- Dobra, lecę na ten obiadek!

- Leć tylko się nie zabij!

Gdy zatrzasnęły się drzwi Iza nie mogła wyjść ze zdumienia.

- Skąd wiedziałaś, że to on?

- On zawsze tak się drze jak jest pod bramką.

- Czemu mówisz do Kuby braciszku?

- Oj, tak wyszło kiedyś na imprezie.

-Ok., Mam dla ciebie wiadomość.

- Mów, siostra, nic mnie nie zaskoczy.

- Wojtka wyrzucili z Barcy, bo nie był na 1 treningu, sorry był tylko spóźnił się o 1 minutkę. Będzie grał w Arsenalu, teraz ma przerwę i przyjeżdża do Dortmundu.

- Jest już?

- Tak, teraz w parku.

- Idę do niego.

Ola ubrała się i szybko wybiegła do parku. Gdy ujrzała znajomą sylwetkę nie wahała się dłużej, rzuciła się na plecy tej sylwetce.

- Wojtuś, przepraszam cię.

- Hejcia! Za co Oluś?- był wyraźnie zadowolony.

- Za to, że nie odpowiadałam tak długo.

- Aa. Na to pytanko moje tak?

- Tak. Nie myślałam o tym jeszcze tak żeby wybrać.

- Spoko, dam radę, poczekam na ciebie.

- Super, a jak się trzymasz?

- Po klubie? Dobrze, jest szok, ale już ok.

- Kiedy jedziesz do Londynu?

- Dziś wieczorem i spotkamy się dopiero za pewien czas. A o tamtym powiesz mi przez elektroniczne cuda tego świata.

Ola wybuchła śmiechem, tylko przy Wojtku czuła się tak jak w domu. Pożegnali się i Wojtek pojechał na lotnisko, gdzie miał samolot. Ola odprowadziła go i pożegnała.

Minęło kilka dni.

Robert i Kuba pojechali na kadrę,  a Łukasz został w Dortmundzie z powodu kontuzji biodra. Iza też pojechała, dlatego Łukasz zamieszkał chwilowo u Roberta. Bawili się świetnie. Codziennie śmiali się, śmieszyło ich nawet słowo ,,budyń”.  Gdy reszta wróciła po kilku dniach Ola pojechała do Gdańska na kilka dni. Dotarła tam spóźniona o 3 godziny.

- Ciocia przyjechała!!!- usłyszała głos 2 małych dzieci.

- Spać raz dwa!- krzyknął Alan.

Była w domu. W swoich 4 kątach. Rano obudziła się z bólem głowy. Ubrała się w cieplejsze ubrania i poszła pobiegać. Gdy miała się udać do domu zauważyła kobietę, która leżała na ławce. Bez wahania podbiegła do niej.

- Proszę pani! Słyszy mnie pani? Halo!- Ola zmierzyła puls- Nie żyje…..

Szybko zadzwoniła po policję. Gdy przyjechali Ola opisywała sytuację.

- Marek Bromski z wydziału kryminalnego- przedstawił się policjant.

- Ola Malinowska.- Odparła Ola- Chce pan wiedzieć co robiłam tak?

- Jaki pan? Marek jestem. I chcę wysłuchać.

- Ola. A więc biegałam po parku. Miałam już iść do domu, ale zobaczyłam tę panią. Podeszłam do niej, zmierzyłam puls. Stwierdzam, że nie żyje od około 6 godzin…

- Nie dotykałaś jej?

- Nie, to znaczy tak, aby zmierzyć tętno.

- Ok., ale nie zmieniałaś pozycji ofiary?

- Nie, tak leży. Myślę, że to zabójstwo było wykonane z bliska.

- Skąd to wiesz? Może to samobójstwo?

- Ma rany postrzałowe w prawą część głowy, nie mogła tego sama zrobić.

- Racja, jak to odkryłaś? Jesteś z policji?

- Jestem lekarzem. Pracowałam kiedyś w wojsku. Mama mnie zapisała. Byłam na misji.

- Przydasz się nam, pomożesz rozwiązać sprawę?

- Nie wiem. Niedługo wyjeżdżam.

- Gdzie, jeśli mogę wiedzieć.

- Możesz. Do Niemiec.

- Po co?

- Buduję klinikę. To mój numer telefonu- podała komisarzowi karteczkę- jak coś to dzwoń. Na razie

- Pa.

Wróciła do domu. Nie było już Alana.

- Iza? Jesteś w tym domu?- zawołała.

- Tak, nie krzycz. Ewelina śpi.

- Ok., sorry.  Za tydzień lub za 2 dni wracam do Dortmundu.

- Ok., a teraz moja córka się obudziła i muszę ją ubrać.

Minął czas pobytu Oli w Polsce.

- Nie chce mi się wracać tym samolotem….- marudziła.

- Nie musisz. Robert po ciebie przyjechał.- mruknął Alan.

- Dzięki Alan. To na razie.  Żegnajcie…..

Szybko wybiegła z mieszkania i wsiadła do samochodu.