Rozdział 4

Ten miesiąc Ola miała wolny. Chciała więc to wykorzystać, dlatego udała się na wycieczkę do Barcelony. Kiedy doleciała na miejsce przywitał ją brat. Zawiózł ją do domu i pojechał na trening. Ola lubiła przebywać w Hiszpanii. Ciągle było ciepło. Mimo wszystko lubiła swoje miejsce w domu brata. Była sama w domu. Brat na treningu, Ewa i dzieci na wakacjach. Z nudów włączyła telewizję. Leciały jakieś wiadomości, nie ciekawiło jej to, ale nie przełączyła kanału. Zaczęła myśleć o klinice oraz o możliwości odwiedzenia swoich ,,podwładnych”. Z zamyślenia wyciągną ją dzwonek do drzwi. Nienawidziła takich momentów. Za drzwiami był Alexis Sanchez, przyjaciel jej brata. Chciał posiedzieć z nią w salonie. Zdziwiona Ola wpuściła go i razem oglądali telewizor. Po chwili Alexis powiedział do Oli:

- Te amo......

- No sé qué decir....- odparła Ola

- Mejor decir que sí a mí ser.

- Bueno, estoy de acuerdo. Así como nos comunicamos?- z lękiem powiedziała Ola.

- Enscribirse en el curso de Polaco.

- Por favor, tenga en cuenta que el enlace de esta odlgłość desafío.- powiedziała Ola

- Yo- oparł Alex- Pero podemos hacer.

Gdy to powiedział wyszedł. Ola od razu wszystkich powiadomiła. W głębi serca kochała go, ale bała się. Nadszedł czas wyjazdu. Ola zabrała Alexa ze sobą do Gańska. W Polsce postanowili odwiedzić rodziców. W Lidzbarku mama lekko zdziwiona powiedziała:

-         Ola to pokaż nam tego Alexa.

-         Ok.- powiedziała Ola- Alexsis ven a mí.

-         Buenas tardes.- powiedział chłopak.

-         Ola? Co on mówi? – zapytała mama- Nic nie rozumiem

-         Mówi: Dzień dobry.- ze śmiechem powiedziała Ola

-         Aha. To mu powiedz, żeby poszedł rozpakować wasze torby jeśli może, ok?

-         Ok- Ola nie mogła pochamować śmiechu- Alex Sube las escaleras y desempacar las maletas en la habitación con la inscripción en la dzrwiach Ola, si es posible.

-         Está bien. – odparł chłopak i udał się na górę.

-         Wy zawsze się tak będziecie porozumiewać?- zapytała mama- I kiedy się nauczyłaś tak mówić po hiszpańsku?

-         Po pierwsze on uczy się polskiego, a po drugie musiałam jakoś z nim rozmawiać to się nauczyłam

-         No, Ola nie wiem co powie ojciec.....

-         A właściwie to gdzie on jest?

-         Ma sprawę w kancelari.  Mogłabyś iść do sklepu?

-          Jasne.

Gdy Ola poszła na zakupy, mama została z Alexisem sama.  Po 15 minutach od wyjścia dziewczyny zszedł na dół i zapytał:

-         Dónde está Ola?

-         Co?- zapytała zdziwona matka, po chwili zastanowienia powiedziała- Ola iść na compras.

-         Compras? Y cuando vuelve?- zapytał chłopak

-         Ty się aprendizaje Polski?

-         Tak. Nie umiec dużo.

-         Super- powiedziała mama sama do siebie.

Po 2 godzinach wróciła Ola. Mama zabrała się za gotowanie obiadu, a Ola i Alex rozmawiali w jadalni:

-         Tu mamá no me quiere- zaczął Alex

-         Oj Alex. Ella te quiere, pero no sabe cómo hablar español, y es justo decir algo pjedyncze.

W tym momencie mama zawołała:

-Ola! Pomożesz mi z obiadem?

- Tak. Już idę.

- Co on lubi jeść?

- Co dasz.

- Ale to Hiszpan. Nie zje rosołu!

- Zje. Ten Hiszpan zje.

- Na pewno?

- Na pewno.

- To weź mi podaj tą zastawę w różyczki, to zjemy rosół.

-Ok.

Po nałożeniu zupy mama powiedziała:

-         Weź go zawołaj na obiad.

-         A co ja?

-         Ja nie umiem

-         Ok.- Ola szybko zmieniła język- Alex vamos a comer, un caldo, el plato Polaco.

-         Ok.

Około godziny 20:30 Alex podszedł do mamy i zapytał:

- Dónde está el baño?

- Ola!!- zawołała mama- Szybko. Co on chce?

- Dokładnie to pyta gdzie jest łazienka.

- Weź mu powiedz, że nie umiem tego języka i pokaż mu łazienkę.

- Ok. Alex Mi mamá dice que no sabe cómo su idioma. Vamos, te mostraré un cuarto de baño.

Po godzinie mama pyta:

-Ola, gdzie on jest?

- Alex? Czyta polaskie gazety.

- Co?

- Uczy się.

- Aha. Ale on ma na imię Alexsis, a ty mówisz Alex

- Tak, bo to skrót. Sama to wymyśliłam. Kiedy wróci ojciec?

- Powinien już być.

Tę rozmowę przerwał świergot zamka w drzwiach.

-         Hej  tata!- od wejścia zawołała Ola- Super, że jesteś.

-         Hej Ola- odpowiedział zdziwiony tata- A co ty robisz w tym domu? Iza się zbuntowała i cię wyrzyciła?

-         Nie. Mieszkam u niej. Przyjechałam po prostu z Alexem.

-         Ooooooo. Z Alexem.... To gdzie on jest?

-         Teraz to on chyba śpi.

-         O tej godzinie?

-         Wiesz, jest zmęczony , długa podróż.

-         To może go obudzisz?

-         Nie. Za dużo wrażeń na dziś.

Lecz w tej chwili na dole pojawił się Alex:

-         Buenas tardes.- powiedział chłopak do ojca Oli.

-         Hello!- odparł ojciec.- Alex, please go to bed. Ok?

-         Ok.

-         Ola...- zaczął mówić tata- musimy chyba sobie coś wyjaśnić, nie uważasz?

-         Nie. Ja nie wiem o czym mówisz.- oburzyła się Ola- wiem, że nie mówi po Polsku, ale się uczy.

-         Rób co chcesz. Teraz idź spać, bo jest późno.

Na górze Ola nie mogła zasnąć. Za wszelką cenę chciała pogadać z Alexem, ale nie chciała go obudzić. Postanowiła przewrócić się na drugi bok, ale przez przypadek zrzuciła telefon Alexa na panele. Chłopak usłyszawszy huk od razu się obudził :

-Qué pasó?

- Nic.

- Qué?

- Nada, el sueño

- Ok.

Ola nie wiedziała co zrobić. W końcu ze zmęczenia zasnęła. Następnego dnia, gdy wstała wszyscy już jedli śniadanie. Kiedy zeszła na dół od razu zaczęła się śmiać, bo zobaczyła jak rodzice patrzą na siebie błagającym o pomoc wzrokiem i słuchają co Alex próbuje im powiedzieć. Gdy mama zauważa przyglądającą im się Olę od razu mówi:

-         Ola. Weź go ucisz lub przetłumacz, bo ja niec nie wiem.

-         Ok. Alex es como un perro no ladra.

-         Ola. Hej. Tranquilamente.

-         Co?- ze zdziwiniem spojrzeli na Olę rodzice

-         Nic. Załatwione.

Po śniadaniu Alex odebrał telefon, po którym zaczął rozmowę:

-         Ola, cuando volvamos a Gdansk? Tengo que ir a Barcelona, ​​porque el entrenador me dice que lo tome.

-         No sé cómo se puede ir depende- odpowiedziała Ola- Paquete de nosotros.

Ola nie musiała długo tłumaczyć się rodzicom. W Gdańsku od razu polecieli do Barcelony. Po kilku tygodniach gdy Ola wróciła z zakupów zobaczyła wychodzącą z domu Franczeskę, która całowała Alexa. Olę ogarnęła furia.

-         Cómo pudiste hacerme esto a mí? Cuánto se tarda?

-         Alrededor de la mitad de un año. Yo estaba con ustedes dos a la vez.- obojętnie powiedział Alex

-         Bueno, yo quería. Ya hemos terminado!- krzyknęła Ola- Podemos ser amigos solamente.

Po tych słowach spakowała się i wróciła do Polski. W samolocie zawiadomiła wszystkich o rozstaniu. W domu Iza nie pytała o nic. Stwierdziła, że Ola sama przyjdzie, żeby pogadać.