Rozdział 12

Minęło kilka dni i Ola pojechała do Barcelony, aby tam trochę pomieszkać. Oczywiście Iza nie była z tego powodu zadowolona. Musiała jechać razem z Olą chociaż na kilka dni, aby dopilnować wszystkiego. Dojechali tam nie zmęczeni. Ale dziewczyny zasnęły od razu po wejściu do gościnnego.

- Do roboty! Wstawać!- Ola usłyszała nad głową krzyk Gerarda.

- Co? Jest dopiero 8!- popatrzyła równocześnie na zegarek i roześmianą twarz chłopaka.

- Jasne dopiero! Mieliśmy pracować od 6, 2 godziny więcej pracy, bo spóźnienie!

- Co ty? Trening mamy, czy jak?- usłyszeli głos Izy.- Wstawajmy, ma rację.

Gdy za jakąś godzinę dziewczyny się ubrały zaczęła się praca.

Po dwóch tygodniach skończyli pracę. Ola miała już dość tajemniczości Pique. Pewnego dnia nie wytrzymała.

- O co ci chodzi, co? Masz jakieś tajemnice?- wydusiła z siebie.

- Nooo, mam.- powiedział.

- Spoko, gdzie byłeś?

- U Allisy.

- Spoko, z nami koniec.

- Co? Jak to?

- Nie mówiłeś mi o tym.

- Zapomniałem… Ale rób co chcesz, przyjaźń?

- Jasne.

Pojechała do Dortmundu, oczywiście uzgodniła wszystko z Łukaszem.

- Hej, a co to za słodka dziewczynka?- zawołała na widok małej, około dwuletniej dziewczynki.

- Sara, mówiłem ci, że masz nie opuszczać pokoju!- odpowiedział Łukasz.- Wejdź, słyszałaś, że Wasyl się żeni?

- Tak, z Anką. Super.

- Wiem.- uśmiechnął się- Sara, do pokoju!

Usłyszeli tupot stóp małej, po czym usiedli na kanapie.

- A co to za dziewczynka?- zaciekawiła się Ola- Czy ja o czymś nie wiem?

- Oj, nie wiesz wielu rzeczy…- odparł z uśmiechem.

- To mów, chętnie posłucham!- Ola nie chciała dać za wygraną.

- Jak cię porwali, to znalazłem sobie Ewę, zaręczyliśmy się i w expressowym tempie się pobraliśmy, jakieś 2 tygodnie potem usłyszałem, że będę ojcem. Mała urodziła się półtora roku temu. Na początku było ok., ale potem zaczęły się problemy. Ewa biła małą, nie powodziło jej się w pracy, więc wyżywała się na nas. Jak prawie śmiertelnie pobiła Sarę zgłosiłem sprawę na policję. Odebrali jej prawa rodzicielskie i zamknęli w szpitalu psychiatrycznym. Ewa nie wytrzymała napięcia i popełniła samobójstwo. W tym czasie w Dortmundzie Andrzej zbudował klinikę.

- Sorki, że pytałam, wiem, że mamy klinikę.

- Nie szkodzi, jestem szczęśliwy, że nie jestem z Ewą. A ty jak się trzymasz?

- Normalnie, jakby nic się nigdy nie stało…

Obudził ją płacz Sary. Pospiesznie pobiegła do kuchni, zastała tam małą Sarę trzymającą się krwawiący palec. Ola nie mówiąc nic opatrzyła palec Sary.

- Gdzie jest Łukasz?- powiedziała sama do siebie.

- Tata poszedł do pracy. A jak się nazywasz? Ja Sara jestem.-odparła mała, myśląc, że pytanie jest zadane właśnie jej.

- Ola się nazywam, jemy śniadanko?

- Tata mi dał. Mogę baję obejrzeć?

- Jasne.

Minęło kilka dni.

Ola wróciła do normalnego życia, przynajmniej się starała. Mieszkała u Roberta jak dawniej. Czuli się w swoim towarzystwie tak swojsko, że Oli wydawało się, że jest jak kiedyś… Nie myliła się! Robert nadal coś do niej czuł.

-Hej!- krzyknęła Ola wbiegając do domu Roberta.-A wy jak zawsze! Tylko FIFA i FIFA! A torba treningowa na środku domu! Robert! Ty mnie słyszysz?

-O, Ola! Zagrasz? I słucham cię słucham.- odparł w pośpiechu, bo w tym momencie na wielkim telewizorze Kuba strzelił mu piękną bramkę.

- To weź tą torbę!- krzyknęła Ola.

- Nie teraz, bo przegram….

W tym momencie Ola nie wytrzymała. Podeszła do Roberta i rzuciła mu torbę na kolana, zasłaniając ekran telewizora.

- Ej, psujesz wszystko.- powiedział Kuba- Robercie sprzątaj ten burdel. Ja poczekam z Łukaszem.

- Dzięki Kubuś, że przypomniałeś.-dodała Ola- Łukasz, gdzie jest Sara?

- W Katowicach u babci. Katowice to miasto w Polsce i babcia Olga to moja matka. Wzięła ją na miesiąc, na wakacje.

- Masz szczęście.- uśmiechnęła się- I wiem co to Katowice.

Minęło kilka dni….

Chłopacy jechali do Monachium na mecz o mistrzostwo kraju.

- Robert, zabrałeś te niebieskie buty?- dopytywała Ola.

- Jedziemy na 2 dni, ale mam je.

- To trzymajcie się kochani i dzwońcie jak dojedziecie!- po tych słowach uściskała trio i pomachała im na pożegnanie.

Tę noc Ola zapamiętała do końca życia. Odebrała telefon, który zmienił ją w 100%.